اگه کسی به این نتیجه برسه که اسلام حق نیست و دین خودشو تغییر بده این شخص به صرف تغییر دین مرتد حساب نمیشه و اسلام به اعتقادش احترام میذاره به شرط اینکه اعتقادش فقط برای خودش باشه  و برعلیه اسلام تبلیغی نکنه اما اگر شروع به تبلیغ بر علیه دین و فتنه گری و عناد ورزی کرد آنگاه مرتد حساب شده و احکام زیر جاری میشن:

مرتد دو نوعه فطری و ملی که فطری به اونی میگن که هنگام انعقاد نطفه اش حداقل یکی از والدینش مسلمان بوده باشن و ملی اونیه که مسلمان زاده نبوده ولی بعدا اسلام آورده و دوباره از دین برگشته حال این دو گروه اگه زن باشن اعدام نمیشن بلکه توبه داده میشن و اگه توبه نکردند در حبس میمونن تا توبه کنن اما اگه مرد بودن در صورتی که اون مرد ملی باشه توبه داده میشه و اگه توبه نکرد اعدام میشه و اگه فطری بود از ابتدا اعدام میشه.(در همه ی این موارد شرایط مرتد حساب شدن فرد که در بالا اشاره شد باید لحاظ بشه) 

ضرورت این مطلب آن گاه روشن تر میشه که بدانیم اعتقادات دینی در افراد گوناگون جامعه وضعیتی متفاوت داره، بسیاری از افراد در همه ی جوامع اعتقادات خود را بر اساس باورهای عمومی و فضای اجتماعی و انطباق آن ها با دریافت های فطری خود بنا نموده اند و چندان قابلیت و امکان بررسی و تحلیل عمیق عقلی و منطقی برای آنان فراهم نیست. در نتیجه، این گونه تخریب فکری و عقیدتی بیش ترین اثر منفی را در آنان گذاشته؛ بدون آنکه زمینه رسیدن آنان به حقیقت را فراهم کنه.

توجه به این نکته هم سودمنده  که حکم ارتداد در ادیان آسمانى دیگه (مسیحیت و یهود) نیز وجود داشته، به صراحت در کتب مقدس آنان بیان شده؛ (۱) زیرا طبیعىه که هر دینى براى محافظت از کیان خود، راهکارهایى را براى وحدت پیروانش و جلوگیری از زمینه سازی برای تردید و ابهام و تشکیک در آن اندیشیده باشه.

در نتيجه، از چهار قسم مرتد ملی و فطری از زنان و مردان، تنها مرتد فطری مرد به اتفاق بسیاری از فقها، آن هم با شرایط خاص از ابتدا مستحق مرگه، در خصوص دیگر گروه ها رفتار و برخوردهای متفاوت دیگری اعمال میشه.


۱)کتاب مقدس، تورات، سفر تثنیه، فصل ۱۳؛ عهد جدید (انجیل)، نامه‏ای به مسیحیان عبرانی، بند ۱۰.